Recensies

Download de CD of losse tracks ervan!

Ton Odijk
White Room Reviews 
Mischa van Vlaardingen
Peter Marinus


Ton Odijk
Mischa van Vlaardingen

Verzamelde recensies

Ton Odijk Recensie: “Empty Places” St. Louis Slim

Empty Places is de vierde CD van dit Do-it-yourself quintet. In Rotterdam hebben ze al een vaste aanhang, onder andere doordat ze regelmatig in Esprit hebben gespeeld. En dat lijkt mij volkomen terecht; hun vorige cd, Desolated Track, alweer uit 2015, vloerde mij compleet. Helaas ben ik hem kwijt, maar die plaat staat hoog op mijn favorietenlijstje. Misschien was ik daarom wel teleurgesteld toen ik Empty Places voor het eerst draaide. De opener is weer een instrumental, maar een vreselijk gedrocht. Funky; op het moment dat je denkt: en nu komen de blazers, komt de harmonica, die daarvoor te iel is. Het tweede nummer, ust A Little Bit van Rosco Gordon, klinkt rommelig, gehaast, en doet geen recht aan het origineel. Maar dan.

Robin Freeman
Whole Lot Of Trouble, een eigen nummer. BAM! Een recht-op-en-neer-track waar ZZ Top zich niet voor zou hoeven te schamen. Nieuwe gitarist Robin Freeman leeft zich heerlijk uit. Wat? Robin Freeman? De hele bekende studio-technicus? Ja! Die! Ik heb inmiddels begrepen dat hij deze cd ook heeft gemixed. Misschien is het zinvol om dat bij de eerste twee nummers over te doen voor de volgende persing? Nu weer verder. Het blijft genieten.

Titelnummer
Het titelnummer, ook van de band zelf, blijkt een fantastische ballad te zijn, waarin zangeres Monique met speels gemak de hoofdrol naar zich toe trekt. Alhoewel, dat gaat eigenlijk vanzelf. De mix is fantastisch, 100 % in balans. De andere hoofdrol is voor de harmonica van Michel; hij maakt de song tot een doordringend duet tussen harmonica en zang. Al met al begint dit schijfje een hoogtepunt in de Nederlandse Chicago-blues te worden.

Walk On, van Sonny Terry en Brownie McGhee, krijgt een scheutje country mee, die het arrangement verrijkt. Ik kan me bij een live-uitvoering van alles voorstellen, behalve dat het publiek stil blijft zitten.

Ons aller held BB King krijgt ook zijn beurt: Woke Up This Morning. Zijn adepten zullen tekeer gaan en zeggen dat het niet kan, maar deze versie is beter dan het origineel. Dat zal ook te maken hebben met de beperkte techniek waar BB King het destijds mee moest doen, maar toch. Nu is het een complete song, i.p.v. een gitaarnummer. De resterende vier zijn allemaal eigen nummers, met nog een bonustrack, More Trouble.

Verrassend
Enough, een prachtige slow, laat bij mij weer, net als bij de vorige plaat, zangeres Monique vergelijken met Anouk. Wie nu die vergelijking wint laat ik nog even in het midden. Way Too Long is een lekker shuffle. Inmiddels zit ik er helemaal in, en ben ik het eerste gedrocht vergeten. Vrijdag 1 september spelen ze bij mij in de buurt. Eindelijk ga ik ze zien, ik kijk er naar uit! De laatste nummers bieden meer van hetzelfde, en daar heb ik geen enkel bezwaar tegen. More Trouble verrast wel: een van de heren doet nu de vocalen, op ook sublieme wijze. Al met al laat St. Louis Slim horen de artistieke zaken uitstekend voor elkaar te hebben. Het is een uitgebalanceerde band geworden, die hopelijk op veel podia haar kunsten mag vertonen. In september is de agenda lekker gevuld. Zie je ze bij jou in de buurt aangekondigd: ga!
En die vergelijking met Anouk? Monique wint….
—————————————————————————————————————————

White Room Reviews: 30 september 2017 door Ralf W.
Toen in 2015 de Nederlandse bluesband St.Louis Slim met het album Desolated Track kwam, bleek dat deze groep op een vakkundige wijze de luisteraar kon inpakken met zowel eigen als andermans werk. Inmiddels heeft de groep zijn vierde langspeler uitgebracht. Hoewel de band de redactie tijdig van een exemplaar had voorzien, komt deze recensie toch pas nadat de releasefeestjes al zijn geweest. Empty Places is wederom in eigen beheer uitgekomen. De elf tracks, waarbij bonusnummer More Trouble ook is meegerekend, zijn voor het grootste deel van eigen hand. Op deze schijf staan maar drie nummers die hun oorsprong elders vonden. Opener Mi(e)sery trekt de luisteraar al mooi naar de sferen van de blues zoals men zich dat voorstelt als men aan het genre denkt. Just A Little Bit, van Rosco Gordon, verwelkomt ook de zang, waarna Whole Lot Of Trouble de blues van St.Louis Slim in de manier van zingen nog een knipoog naar het oudere werk van Red Hot Chili Peppers lijkt te maken.

Wat St.Louis Slim goed doet, is dat de band de nummers niet te lang maakt. Het gezelschap durft korte nummers te maken. Daarbij laat de groep de ruimte bestaan om deze live tot uitgebreidere versies te verwerken. Dat is de kracht van Empty Places. De band zorgt ervoor dat de aandacht niet verloren gaat. Woke Up This Morning, van BB King en de ballade Empty Places zullen de luisteraar weten te raken, zelfs als ze niet van blues houden. Met Empty Places heeft de Nederlandse bluesformatie St.Louis Slim een mooi vierde hoofdstuk aan zijn eigen verhaal geborduurd. Een sterke productie gaat samen met een sterk staaltje blues.

Het enigste dat mist, is een rokerig café en een goed glas bier.    
—————————————————————————————————————————            

10 AUGUSTUS 2017 MISCHA VAN VLAARDINGEN
Empty Places; St. Louis Slim ; LABEL: SELF-RELEASED
Nog maar een jaar geleden is het, dat ik de CD Desolated Track mocht recenseren en nu ligt de opvolger alweer in de speler. Dit is maar liefst het vierde album en ik moet zeggen: De lijn stijgt en stijgt. Was de derde plaat al een meer dan prima album, dit album is -voor mij- een hoogtepunt. Er is echt een hele goede chemie tussen deze vier mannen en hun zeer charmante frontdame! Nee, ik vind het niet nodig om dat gender-neutraal uit te drukken; juist deze combinatie maakt het zo’n lekker album, want dat is het. Het is voor een recensent altijd moeilijk om muziek te omschrijven; laverend tussen etiketten voor stijlen en namen van invloeden is dat, zoals nu, een hopeloze onderneming. Dat laatste bedoel ik echt als compliment, want het lijkt er op dat St. Louis Slim een eigen stijl heeft gevonden. Tuurlijk! Af en toe hoor ik pure blues, maar ik hoor ook dat de randen opgezocht worden naar naastgelegen stijlen, waarbij soms een glamrock-echo hoorbaar is. Dit is dan ook het eerste album waarin alle deelnemers helemaal in balans zijn en zich vrij voelen om afwisselend hun stempel te drukken op het bandgeluid.

Dit is ook het eerste album waarop de nieuwe gitarist Robin Freeman te horen is. Dit is echt een goede gitarist! Robin Freeman is tevens verantwoordelijk voor de mix en die is on-Nederlands goed. Luister ook eens naar de perfecte ritmesectie van Arno Koster (bas) en Peter Kok (drums); die staat echt als een huis. Enfin, ik ga het binnenkort allemaal zelf eens beluisteren bij een van hun releaseparty’s.

Ik weet nog dat ik bij mijn recensie van Desolated Track verzuchtte dat ik wat meer eigen nummers wilde horen, omdat ik die de beste vond op het album. Deze zucht is verhoord; zeven eigen nummers en wederom betere composities dan de gekozen covers. De plaat begint net als zijn voorganger met een instrumental: Mi(e)sery, waarbij de bluesharp van Michel de Kok en de slidegitaar ouderwets lekker duelleren. De cover Just A Little Bit (R. Gorden), wordt lekker stevig naar de hand gezet door Monique (net als de rest van de nummers). We gaan goed los met Whole Lot Of Trouble. Ik durf te zeggen perfecte glamrock; zou Suzi Quattro een extra hit hebben opgeleverd. We slaan even een nummer over en komen bij de tweede cover: Walk On (Sonny Terry & Brownie McGhee).  Ik bedoel een meer dan goede cover. De laatste cover: Woke Up This Morning (B.B. King). Jawel, deze gitarist kan zich meten met King en dat zegt echt wat. Enough. Het minst bluesy nummer van de plaat, maar mooi! Bij Black And White horen we weer een mooi duel tussen harmonica en gitaar, maar ook bij de gitaren onderling. Bij Black And White horen we onvervalste St. Louis-invloeden, lekker swampy. Got To Go kenmerkt zich door de bas en gitaar die op jazzy wijze om mekaar heen draaien. De plaat wordt afgesloten met een reprise van Whole Lotta Trouble, voor de verandering More Trouble genaamd. Hier niet de verleidelijke stem van Monique, maar de rauwe vocalen van Arno en die klinken ook niet verkeerd.

Het beste nummer heb ik voor het laatst bewaard: Empty Places. Het nummer opent met een prachtige Hendrix-gitaar. Er is iets met dit nummer; het straalt een onuitsprekelijk oprecht verdriet uit. Dit vind ik veruit hun allerbeste compositie. Muzikaal gezien is het een prachtige hybride tussen Spasmodique en Big Brother and The Holding Company (Janis Joplin).

Ik zou willen dat ik als recensent invloed kon uitoefenen op de verkoop, want ik wil dat rechtgeaarde muziekliefhebbers deze plaat zonder te twijfelen aanschaffen, al was het alleen maar om het titelnummer…
—————————————————————————————————————————

St. Louis Slim – Empty Places
Format: CD / Label:  Eigen Beheer
Releasedatum: 15 augustus 2017; Tekst: Peter Marinus Blues Magazine

In Rotterdam en omstreken is de band St. Louis Slim al flink wat jaren een begrip. De rest van Nederland zal de band ongetwijfeld ook wel eens tegen gekomen zijn want deze band wordt flink geboekt.

Nu is het tijd voor hun vierde album, Empty Places. Zangeres Monique Brinkman, drummer Peter Kok, harmonica speler Michel de Kok, bassist Arno Koster en gitarist Robin Freeman leveren een sympathiek album af. Een album met een wat schommelend kwaliteits-peil. Het openingsnummer Mi(e)sery is een lekker funky bluesrocker met de warme harmonica van de Kok in de hoofdrol. Ook gitarist Peter gaat lekker tekeer op de slide. Het is jammer dat het nummer, qua geluid, dynamiek mist. Een euvel dat zich gedurende het hele album voordoet. Zonde want sommige nummers zouden met wat meer dynamiek echt lekkere nummers zijn. Zoals de cover van de bluesklassieker Just A Little Bit, dat hier in een funky vorm gegoten is met wederom de harmonica in de hoofdrol, samen met de koele zang van Brinkman. Whole Lot Of Trouble is een vrij simpele, no-nonsense, rocker waarin de zang van Brinkman iets weg heeft van Frédérique Spigt.

Empty Places is een bijna zes minuten lange slowblues met licht funky ondergrond. Fraai uitwaaierende gitaarlicks en snijdende Ennio Morricone-achtige harmonica. Walk On is een cover van het Sonny Terry & Brownie McGhee nummer. Dit nummer krijgt een semi-acoestische uitvoering waarin de harmonica alle aandacht, op een positieve manier, voor zich op eist.

Daarna begint het peil van de nummers wat te dalen. Lonnie Johnson’s Woke Up This Morning krijgt een wat matte, standaard uitvoering. En dat ondanks de lekkere gitaarsolo. Ook de ballad Enough klinkt tam. Het loom swingende Way Too Long wil maar geen vlam vatten. Die continu aanwezige tamboerijn ging mij op een gegeven moment ook op m’n zenuwen werken. Got To Go is een andere voorbeeld van een standaard bluesje, dat stram swingend maar niet op gang komt. Maar gelukkig hebben we nog de jazzy akoestische ballad Black & White. Een nummer dat absoluut wel overtuigt. Met hartstocht uitgevoerd met een prima jazzy gitaarsolo.

Als bonustrack komt het nummer Whole Lot Of Trouble nog een keer voorbij. Maar dan gezongen door bassist Arno Koster. En wat heeft die een prima rauwe bluesrock strot zeg. Laat die gozer eens wat meer zingen. St. Louis Slim heeft mij nog niet voor de volle honderd procent overtuigd. Ik bleef op zo’n 75 procent steken. Wat rest is een sympathiek album van een band, die live zeker zal weten te knallen.

Ton Odijk: recensie Desolatad Track, St. Louis Slim
Deze band staat al jaren in de top-10 van de Dutch Blues Foundation van meest geboekte performance bluesbands uit Nederland en met continu meer dan 45 optredens per jaar. Omdat dit ook nogal wat werk met zich meebrengt, waar de meeste muzikanten een gruwelijke hekel aan hebben, zocht drummer/bandleider Peter Kok contact en verblijdde hij mijn brievenbus met een schijf. Eerste kennismaking. Dertien nummers staan er op Desolated Track (uit 2015 alweer), waarvan vier van eigen hand. De covers zijn o.a van Big Mama Thornton en T-Bone Walker. Chicago dus. Redelijk onbevangen begin ik te luisteren, maar ik zit al snel rechtop. Opener Mies’ Melody, zoals de titel aangeeft een instrumental, pakt je direct bij je nuts. Scherpe gitaren, bekende drums, stuwende bas. Het zit er allemaal in. in nummer 2 blijkt de band gezegend met twee juwelen: zangeres Monique Brinkman en bluesharp-jager Michel de Kok. Willie Dixon’s I Wants To Be Loved is bewerkt tot een heerlijk duet tussen die twee. Ik ben gepakt. Hebben we hier te maken met een evenknie van Barrelhouse? Dat zal toch niet? Kan ook niet, de bezetting is wezenlijk anders. Maar die Monique. Ik luister fijn verder. Ondertussen stuur ik een berichtje naar Peter dat ik als de bliksem een optreden bij wil wonen. En dat mogen jullie, lezers van Track, ook gaan doen op www.stlouisslim.nl staan de data.
—————————————————————————————————————————

20 Mei 2016  Mischa van Vlaardingen:  Desolated Track
Eind juni 2015. Ik woon op dat moment aan de Bovenstraat in Oud-IJsselmonde naast café de Gouden Leeuw. De roemruchte paardenmarkt wordt dan net afgesloten met een aantal optredens voor het café. Na iedere zondag geteisterd te zijn door de vele André Hazes-adepten is het werkelijk een verademing om eens een keertje stevige blues te horen. St. Louis Slim treedt op! St. Louis Slim is een bluesband die zijn sporen heeft verdiend op de vele Nederlandse en Belgische podia. Alhoewel zij vinden dat hun invloeden zijn terug te voeren op de Chicago blues van Muddy Waters, John Lee Hooker etc. hebben ze misschien niet eens door dat hun roots toch ook liggen in de sixties-blues van John Mayall en Paul Butterfield en dat zij daarmee een stapje verder gaan dan de vertolkers van blues, die onze podia meestal frequenteren. Alhoewel de band sinds 2009 bestaat, is de constante factor drummer Peter Kok. In 2014 is de bezetting flink op de schop genomen en in 2015 werd deze cd opgenomen. Omdat in de loop van 2015 de zangeres opgevolgd is door Monique Brinkman is de tweede persing van de cd opnieuw gemixt met de vocalen van Monique.

Momenteel bestaat de band, behalve Peter Kok, uit Monique Brinkman (zang), Randy Pears (gitaar), Michel de Kok (bluesharp) en Arno Koster (bas). Op dit album speelt Leen van der Sluijs de gitaarpartijen, maar hij heeft inmiddels de band verlaten vanwege de vele optredens die moeilijk te combineren zijn met zijn werk.

Desolated Track biedt een uitgebalanceerde mix van bestaand en eigen werk, waarbij hun eigen werk misschien nog wel beter klinkt dan de vertolkingen van hun illustere voorgangers.  De cd begint heel sterk met de eigen compositie Mies’ Melody met daarin een hoofdrol voor de harmonica van Michel. Woodstock-blues in de goede zin des woords. Tel daarbij op een meer dan prima uitvoering van Dixon’s Ball and Chain, de sterke eigen compositie Desolated Track, de uitstekende uitvoering van My Babe (Dixon) en de erg goede eigen compositie Look At Yourself en je hebt meer dan een cd die je als herinnering aan een concert aanschaft.

Nu we toch in superlatieven beland zijn; het eigen Nowhere kan zich meten met welke bluescompositie van welke grootheid dan ook. Dit is het beste nummer van de cd: perfecte balans tussen een prima ingehouden ritmesectie, een duellerende gitaar, harmonica en uitstekende zang.

De band heeft een traditie van prachtige zangeressen met evenzo prachtige stemmen; Monique is daar geen uitzondering op. Het is niet makkelijk je plaats te veroveren in een gezelschap van uitstekende muzikanten, maar ik heb het gevoel dat deze zangeres meer en meer een stempel gaat drukken op de toch al prima bandsound. Op hun website bestempelen zij de cd als een soort van herinnering aan het concert dat je bezoekt, maar daar doen zij zichzelf een beetje tekort mee. Dit is een CD die door de hele natie van bluesliefhebbers gekocht moet worden. St. Louis Slim, eerlijk, want Rotterdams, volgend album nog meer eigen composities graag!
Wil je meer ontdekken over St. Louis Slim? Geef hun dan een like op Facebook en blijf op de hoogte!

Interpunctie en spatiëring zijn aangepast t.b.v. de zoekresultaten.