Peter Marinus; Empty Places


Download de cd of losse tracks ervan!

St. Louis Slim – Empty Places
Format: CD / Label:  Eigen Beheer
Releasedatum: 15 augustus 2017; Tekst: Peter Marinus Blues Magazine

In Rotterdam en omstreken is de band St. Louis Slim al flink wat jaren een begrip. De rest van Nederland zal de band ongetwijfeld ook wel eens tegen gekomen zijn want deze band wordt flink geboekt.

Nu is het tijd voor hun vierde album, Empty Places. Zangeres Monique Brinkman, drummer Peter Kok, harmonica speler Michel de Kok, bassist Arno Koster en gitarist Robin Freeman leveren een sympathiek album af. Een album met een wat schommelend kwaliteits-peil. Het openingsnummer Mi(e)sery is een lekker funky bluesrocker met de warme harmonica van de Kok in de hoofdrol. Ook gitarist Peter gaat lekker tekeer op de slide. Het is jammer dat het nummer, qua geluid, dynamiek mist. Een euvel dat zich gedurende het hele album voordoet. Zonde want sommige nummers zouden met wat meer dynamiek echt lekkere nummers zijn. Zoals de cover van de bluesklassieker Just A Little Bit, dat hier in een funky vorm gegoten is met wederom de harmonica in de hoofdrol, samen met de koele zang van Brinkman. Whole Lot Of Trouble is een vrij simpele, no-nonsense, rocker waarin de zang van Brinkman iets weg heeft van Frédérique Spigt.

Empty Places is een bijna zes minuten lange slowblues met licht funky ondergrond. Fraai uitwaaierende gitaarlicks en snijdende Ennio Morricone-achtige harmonica. Walk On is een cover van het Sonny Terry & Brownie McGhee nummer. Dit nummer krijgt een semi-acoestische uitvoering waarin de harmonica alle aandacht, op een positieve manier, voor zich op eist.

Daarna begint het peil van de nummers wat te dalen. Lonnie Johnson’s Woke Up This Morning krijgt een wat matte, standaard uitvoering. En dat ondanks de lekkere gitaarsolo. Ook de ballad Enough klinkt tam. Het loom swingende Way Too Long wil maar geen vlam vatten. Die continu aanwezige tamboerijn ging mij op een gegeven moment ook op m’n zenuwen werken. Got To Go is een andere voorbeeld van een standaard bluesje, dat stram swingend maar niet op gang komt. Maar gelukkig hebben we nog de jazzy akoestische ballad Black & White. Een nummer dat absoluut wel overtuigt. Met hartstocht uitgevoerd met een prima jazzy gitaarsolo.

Als bonustrack komt het nummer Whole Lot Of Trouble nog een keer voorbij. Maar dan gezongen door bassist Arno Koster. En wat heeft die een prima rauwe bluesrock strot zeg. Laat die gozer eens wat meer zingen. St. Louis Slim heeft mij nog niet voor de volle honderd procent overtuigd. Ik bleef op zo’n 75 procent steken. Wat rest is een sympathiek album van een band, die live zeker zal weten te knallen.