Ton Odijk; Desolated Track

Ton Odijk: recensie Desolatad Track, St. Louis Slim
Deze band staat al jaren in de top-10 van de Dutch Blues Foundation van meest geboekte performance bluesbands uit Nederland en met continu meer dan 45 optredens per jaar. Omdat dit ook nogal wat werk met zich meebrengt, waar de meeste muzikanten een gruwelijke hekel aan hebben, zocht drummer/bandleider Peter Kok contact en verblijdde hij mijn brievenbus met een schijf. Eerste kennismaking. Dertien nummers staan er op Desolated Track (uit 2015 alweer), waarvan vier van eigen hand. De covers zijn o.a van Big Mama Thornton en T-Bone Walker. Chicago dus. Redelijk onbevangen begin ik te luisteren, maar ik zit al snel rechtop. Opener Mies’ Melody, zoals de titel aangeeft een instrumental, pakt je direct bij je nuts. Scherpe gitaren, bekende drums, stuwende bas. Het zit er allemaal in. in nummer 2 blijkt de band gezegend met twee juwelen: zangeres Monique Brinkman en bluesharp-jager Michel de Kok. Willie Dixon’s I Wants To Be Loved is bewerkt tot een heerlijk duet tussen die twee. Ik ben gepakt. Hebben we hier te maken met een evenknie van Barrelhouse? Dat zal toch niet? Kan ook niet, de bezetting is wezenlijk anders. Maar die Monique. Ik luister fijn verder. Ondertussen stuur ik een berichtje naar Peter dat ik als de bliksem een optreden bij wil wonen. En dat mogen jullie, lezers van Track, ook gaan doen op www.stlouisslim.nl staan de data.