Ton Odijk; Empty Places


Download de CD of losse tracks ervan!

Ton Odijk Recensie: “Empty Places” St. Louis Slim

Empty Places is de vierde CD van dit Do-it-yourself quintet. In Rotterdam hebben ze al een vaste aanhang, onder andere doordat ze regelmatig in Esprit hebben gespeeld. En dat lijkt mij volkomen terecht; hun vorige cd, Desolated Track, alweer uit 2015, vloerde mij compleet. Helaas ben ik hem kwijt, maar die plaat staat hoog op mijn favorietenlijstje. Misschien was ik daarom wel teleurgesteld toen ik Empty Places voor het eerst draaide. De opener is weer een instrumental, maar een vreselijk gedrocht. Funky; op het moment dat je denkt: en nu komen de blazers, komt de harmonica, die daarvoor te iel is. Het tweede nummer, ust A Little Bit van Rosco Gordon, klinkt rommelig, gehaast, en doet geen recht aan het origineel. Maar dan.

Robin Freeman
Whole Lot Of Trouble, een eigen nummer. BAM! Een recht-op-en-neer-track waar ZZ Top zich niet voor zou hoeven te schamen. Nieuwe gitarist Robin Freeman leeft zich heerlijk uit. Wat? Robin Freeman? De hele bekende studio-technicus? Ja! Die! Ik heb inmiddels begrepen dat hij deze cd ook heeft gemixed. Misschien is het zinvol om dat bij de eerste twee nummers over te doen voor de volgende persing? Nu weer verder. Het blijft genieten.

Titelnummer
Het titelnummer, ook van de band zelf, blijkt een fantastische ballad te zijn, waarin zangeres Monique met speels gemak de hoofdrol naar zich toe trekt. Alhoewel, dat gaat eigenlijk vanzelf. De mix is fantastisch, 100 % in balans. De andere hoofdrol is voor de harmonica van Michel; hij maakt de song tot een doordringend duet tussen harmonica en zang. Al met al begint dit schijfje een hoogtepunt in de Nederlandse Chicago-blues te worden.

Walk On, van Sonny Terry en Brownie McGhee, krijgt een scheutje country mee, die het arrangement verrijkt. Ik kan me bij een live-uitvoering van alles voorstellen, behalve dat het publiek stil blijft zitten.

Ons aller held BB King krijgt ook zijn beurt: Woke Up This Morning. Zijn adepten zullen tekeer gaan en zeggen dat het niet kan, maar deze versie is beter dan het origineel. Dat zal ook te maken hebben met de beperkte techniek waar BB King het destijds mee moest doen, maar toch. Nu is het een complete song, i.p.v. een gitaarnummer. De resterende vier zijn allemaal eigen nummers, met nog een bonustrack, More Trouble.

Verrassend
Enough, een prachtige slow, laat bij mij weer, net als bij de vorige plaat, zangeres Monique vergelijken met Anouk. Wie nu die vergelijking wint laat ik nog even in het midden. Way Too Long is een lekker shuffle. Inmiddels zit ik er helemaal in, en ben ik het eerste gedrocht vergeten. Vrijdag 1 september spelen ze bij mij in de buurt. Eindelijk ga ik ze zien, ik kijk er naar uit! De laatste nummers bieden meer van hetzelfde, en daar heb ik geen enkel bezwaar tegen. More Trouble verrast wel: een van de heren doet nu de vocalen, op ook sublieme wijze. Al met al laat St. Louis Slim horen de artistieke zaken uitstekend voor elkaar te hebben. Het is een uitgebalanceerde band geworden, die hopelijk op veel podia haar kunsten mag vertonen. In september is de agenda lekker gevuld. Zie je ze bij jou in de buurt aangekondigd: ga!
En die vergelijking met Anouk? Monique wint.